یگ شعر عرفانی از پروین اعتصامی...
لطف حق
ماد موسي چوموسي را به نيل
درفكند ازگفتهء رّب جليل
خود زساحل كرد باحسرت نگاه
گفت: كاي فرزند خرد بي گناه
گرفراموشت كند لطف خداي
چون رهي زين كشتي بي ناخداي
گرنيارد ايزد پاكت به ياد
اب خاكت رادهد ناگه به باد
وحي امد كين چه فكرباطل است
رهروما اينك اندر منزل است
پرده شك را برانداز ازميان
تا ببيني سود كردي يازيان
ما گرفتيم ان چه را انداختي
دست حق راديدي ونشناختي
درتوتنهاعق ومهرمادري است
شيوهء ماعدل وبنده پروري است
نيست بازي كارحق خودرامباز
انچه برديم ازتو بازاريم باز
سطح اب ازگاهوارش خوشتراست
دايه سيلاب وموجش ادراست
رودها ازخودنه طغيان ميكند
انچه ميگوييم ما ان ميكند
مابه دريا حكم طوفان ميدهيم
مابه سيل وموج فرمان ميدهيم
نسبت نسيان به ذات حق مده
باركفراست اين به دوش خودمنه
به كه برگردي به مابسپاريش
كي توازما دوست تر ميداريش
نقش هستي نقش ازايوان ماست
خاك وباد واب سر گردان ماست
قطره اي كزجويباري ميرود
ازپيي انجام كاري ميرود
ما بسي گم گشته باز اورده ايم
ما بسي بي توشه را پرورده ايم
ميهمان ماست هركس بينواست
اشنا با ماست چون بي اشناست
سوزن ما دوخت هرجاهرچي دوخت
زآتش ما سوخت هرشمعي كي سوخت
شاعر: پروين اعتصامي
